ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ 22ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΟΛΜΕ
Ομιλία στο 22ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ
Συνάδελφοι και συναδέλφισσες,
Αν υπάρχει κάτι που μας χωρίζει, υπάρχουν πολύ περισσότερα που μας ενώνουν.
- Μας ενώνει η αγωνία για το δημόσιο σχολείο.
- Μας ενώνει η αξιοπρέπεια του λειτουργήματός μας.
- Μας ενώνει η καθημερινότητα μέσα στην τάξη.
- Μας ενώνει η ευθύνη απέναντι στους χιλιάδες συναδέλφους που περιμένουν από την ΟΛΜΕ να είναι η πραγματική τους φωνή.
Το Καταστατικό της ΟΛΜΕ είναι απολύτως σαφές.
Μεταξύ των άλλων αναφέρει ότι σκοπός της Ομοσπονδίας είναι να υπερασπίζεται τα επαγγελματικά, οικονομικά, επιστημονικά και κοινωνικά συμφέροντα των εκπαιδευτικών.
Εκεί πρέπει να επιστρέψουμε.
Γιατί έχω την αίσθηση ότι τα τελευταία χρόνια απομακρυνόμαστε από αυτή την αποστολή.
Δεν αμφισβητώ το δικαίωμα κάθε παράταξης να εκφράζει τις ιδέες της.
Αμφισβητώ όμως το δικαίωμα οποιουδήποτε να καθορίζει την ατζέντα της ΟΛΜΕ με βάση τις προτεραιότητες των κομμάτων και όχι τις ανάγκες των εκπαιδευτικών.
Δεν μπορεί το ανώτατο όργανο του κλάδου να αναλώνεται επί ώρες σε ιδεολογικές αντιπαραθέσεις, όταν ο εκπαιδευτικός περιμένει από εμάς λύσεις για την καθημερινότητά του.
Ο συνάδελφος που βρίσκεται μέσα στην τάξη δεν ενδιαφέρεται ποια παράταξη επικράτησε.
Ενδιαφέρεται αν η ζωή του έγινε καλύτερη.
Και γι’ αυτό πιστεύω ότι το Συνέδριό μας πρέπει να αλλάξει προσανατολισμό.
Να συζητά λιγότερο για όσα μας χωρίζουν.
Και περισσότερο για όσα μας ενώνουν.
Και αυτά είναι τα πραγματικά προβλήματα του εκπαιδευτικού.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα σήμερα δεν είναι μόνο οι χαμηλοί μισθοί.
Είναι ότι ο εκπαιδευτικός αισθάνεται πως η Πολιτεία δεν τον εμπιστεύεται.
Όταν ένας νεοδιόριστος εκπαιδευτικός καλείται να υπηρετήσει μακριά από τον τόπο κατοικίας του και χρειάζεται πάνω από τον μισό μισθό του μόνο για το ενοίκιο, τότε δεν μιλάμε απλώς για οικονομική δυσκολία.
Μιλάμε για αδυναμία αξιοπρεπούς διαβίωσης.
Και δίπλα σε αυτό, ο εκπαιδευτικός αισθάνεται ότι η Πολιτεία τού ζητά συνεχώς περισσότερα, αλλά του προσφέρει ολοένα λιγότερη εμπιστοσύνη, λιγότερη στήριξη και λιγότερη αναγνώριση.
Αυτή είναι η μεγαλύτερη απαξίωση του λειτουργήματός μας.
Το νέο πειθαρχικό πλαίσιο ενισχύει ακόμη περισσότερο αυτό το αίσθημα.
Μία καταγγελία αρκεί για να ενεργοποιηθεί μία ιδιαίτερα επώδυνη διαδικασία, πολύ πριν ολοκληρωθεί η διερεύνησή της.
Ο εκπαιδευτικός αισθάνεται ότι εργάζεται διαρκώς υπό καθεστώς καχυποψίας.
Η Πολιτεία οφείλει να προστατεύει τους μαθητές.
Το θεωρούμε αυτονόητο.
Οφείλει όμως να προστατεύει και τον εκπαιδευτικό από την εύκολη στοχοποίηση και την αυθαιρεσία.
Δεν μπορεί να υπάρξει δημόσιο σχολείο χωρίς εμπιστοσύνη στους λειτουργούς του.
Στην ίδια λογική εντάσσεται και η ατελείωτη γραφειοκρατία.
- Νέες πλατφόρμες.
- Νέες καταχωρίσεις.
- Νέες διαδικασίες.
- Νέες προθεσμίες.
Ο εκπαιδευτικός ανοίγει τον υπολογιστή για να προετοιμάσει το μάθημά του και καταλήγει να αφιερώνει πολύ περισσότερο χρόνο στη διοίκηση παρά στη διδασκαλία.
Και σαν να μην έφθανε αυτό, ζητήσαμε από τους εκπαιδευτικούς να επιλέξουν τα νέα σχολικά βιβλία μέσα στην περίοδο των ενδοσχολικών και των Πανελλαδικών εξετάσεων.
Μία από τις σημαντικότερες παιδαγωγικές αποφάσεις των επόμενων ετών κλήθηκαν να την πάρουν μέσα στην πιο απαιτητική περίοδο της σχολικής χρονιάς.
Αυτό δεν είναι εκπαιδευτικός σχεδιασμός.
Είναι διοικητικός αυτοσχεδιασμός.
Το ίδιο συμβαίνει και με τις σχολικές εκδρομές.
Κάθε χρόνο σχολεία, γονείς και εκπαιδευτικοί περιμένουν αδικαιολόγητα την έκδοση της σχετικής Υπουργικής Απόφασης.
Ο προγραμματισμός μετατρέπεται σε αβεβαιότητα.
Η ευθύνη μεταφέρεται στα σχολεία.
Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί.
Υπάρχει ένα θέμα που η ΟΛΜΕ οφείλει να αναδείξει χωρίς καμία επιφύλαξη.
Η Πολιτεία έχει θεσμοθετήσει υπερωριακή αποζημίωση για διοικητικούς υπαλλήλους και για αποσπασμένους εκπαιδευτικούς που υπηρετούν στις διοικητικές δομές της εκπαίδευσης.
Και πολύ σωστά.
Το ερώτημα όμως είναι άλλο.
Γιατί υπάρχει θεσμική πρόβλεψη για τη διοικητική υπερωριακή εργασία, αλλά όχι αντίστοιχη ουσιαστική πρόβλεψη για τον εκπαιδευτικό της τάξης, ο οποίος εργάζεται καθημερινά πέρα από το ωράριό του;
Είναι εκείνος που διορθώνει γραπτά στο σπίτι.
Προετοιμάζει το μάθημά του.
Οργανώνει εκπαιδευτικές δράσεις.
Συμμετέχει σε συνεδριάσεις.
Στηρίζει μαθητές και γονείς.
Αναλαμβάνει διαρκώς νέες ευθύνες.
Η εργασία αυτή είτε δεν αποζημιώνεται είτε αποζημιώνεται με ποσά που δεν ανταποκρίνονται ούτε στον χρόνο ούτε στην ευθύνη της.
Η ΟΛΜΕ οφείλει να διεκδικήσει ουσιαστική αναπροσαρμογή της αποζημίωσης της υπερωριακής εργασίας των εκπαιδευτικών.
Δεν ζητούμε προνόμια.
Ζητούμε ίση μεταχείριση.
Το ίδιο ισχύει για τις υπηρεσιακές μετακινήσεις.
Δεν μπορεί ο εκπαιδευτικός να πληρώνει από την τσέπη του για να εκτελεί υπηρεσιακή εντολή.
Οι αποζημιώσεις πρέπει να ανταποκρίνονται στο πραγματικό κόστος.
Το ίδιο ισχύει για τη βαθμολόγηση των Πανελλαδικών Εξετάσεων.
Η ευθύνη είναι τεράστια.
Οι συνθήκες εργασίας στα βαθμολογικά κέντρα χρειάζονται ουσιαστική βελτίωση.
Η αποζημίωση χρειάζεται γενναία αναπροσαρμογή.
Δεν ζητούμε προνόμια.
Ζητούμε ίση μεταχείριση.
Το ίδιο ισχύει και στις διαδικασίες επιλογής στελεχών.
Δεν μπορεί άλλοι εκπαιδευτικοί να λαμβάνουν υπηρεσιακή άδεια με αποδοχές και άλλοι όχι.
Η εφαρμογή του ίδιου νόμου δεν μπορεί να αλλάζει από Διεύθυνση σε Διεύθυνση.
Η ισότητα δεν είναι επιλογή.
Είναι υποχρέωση της Πολιτείας.
Υπάρχει όμως και ένα ακόμη σοβαρό ζήτημα.
Η διοικητική προετοιμασία της νέας σχολικής χρονιάς.
Σε λίγες ημέρες αποχωρούν από την υπηρεσία δεκάδες συνάδελφοι λόγω συνταξιοδότησης.
Ανάμεσά τους βρίσκονται και πολλοί Διευθυντές σχολικών μονάδων.
Οι θέσεις αυτές θα είναι κενές από την 1η Αυγούστου.
Ο ισχύων πίνακας επιλογής λήγει στις 30 Ιουλίου.
Σε τριάντα μέρες.
Όχι σε τρεις μήνες.
Σε τριάντα μέρες.
Κι όμως, μέχρι σήμερα δεν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία επιλογής των αντικαταστατών τους.
Δεν έχουν ολοκληρωθεί οι επιλογές Προϊσταμένων ΚΕΔΑΣΥ.
Υπάρχουν ακόμη δομές χωρίς στελέχωση.
Δεν έχει ξεκινήσει εγκαίρως η διαδικασία επιλογής Διευθυντών Εκπαίδευσης.
Ποιος σχεδιάζει, λοιπόν, τη νέα σχολική χρονιά;
Ποιος εγγυάται ότι τα σχολεία θα ανοίξουν με σταθερή διοίκηση;
Θα αλλάξουμε Διευθυντές αφού χτυπήσει το πρώτο κουδούνι;
Η εκπαίδευση δεν διοικείται με καθυστερήσεις.
Διοικείται με προγραμματισμό.
Η ΟΛΜΕ οφείλει να απαιτήσει από το Υπουργείο σαφές χρονοδιάγραμμα για όλες τις επιλογές στελεχών, ώστε η νέα σχολική χρονιά να ξεκινήσει χωρίς διοικητικά κενά και χωρίς αναστάτωση.
Κλείνοντας Συνάδελφοι,
αυτά τα ζητήματα δεν είναι ούτε δεξιά ούτε αριστερά.
Δεν είναι παραταξιακά.
Είναι τα κοινά προβλήματα όλων των εκπαιδευτικών.
Αυτά πρέπει να μας ενώνουν.
Και αυτά πρέπει να αποτελούν την καρδιά κάθε Συνεδρίου.
Γι’ αυτό πιστεύω ότι η ΟΛΜΕ πρέπει να αλλάξει και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί.
Κάθε Συνέδριο πρέπει να ολοκληρώνεται με πέντε συγκεκριμένες διεκδικήσεις.
Με συγκεκριμένους στόχους.
Με χρονοδιάγραμμα.
Με σχέδιο δράσης.
Και με δημόσιο απολογισμό στο επόμενο Συνέδριο.
Να μπορούμε να πούμε στους συναδέλφους μας:
Αυτά υποσχεθήκαμε.
Αυτά διεκδικήσαμε.
Αυτά πετύχαμε.
Αυτά δεν πετύχαμε.
Και γι’ αυτούς τους λόγους.
Αυτό είναι λογοδοσία.
Αυτό είναι υπεύθυνος συνδικαλισμός.
Αυτό επιβάλλει το Καταστατικό της ΟΛΜΕ.
Και θα κλείσω με μία μόνο σκέψη.
Το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε είναι να φύγουμε από αυτό το Συνέδριο έχοντας αποδείξει ότι οι παρατάξεις είχαν δίκιο.
Το μεγαλύτερο χρέος μας είναι να φύγουμε έχοντας αποδείξει στους εκπαιδευτικούς ότι η ΟΛΜΕ μπορεί ακόμη να τους εκπροσωπεί.
Δεν μας ενώνει η κομματική μας ταυτότητα.
Μας ενώνει η ευθύνη απέναντι στον εκπαιδευτικό.
Αν από αυτό το Συνέδριο φύγουμε με πέντε συγκεκριμένες διεκδικήσεις που θα υπηρετήσουμε όλοι μαζί, τότε θα έχουμε τιμήσει το Καταστατικό μας.
Εγώ θέλω να φύγω από αυτό το Συνέδριο έχοντας τη βεβαιότητα ότι, έστω μία φορά, βάλαμε πάνω από τις παρατάξεις τον εκπαιδευτικό.
Αυτό είναι το χρέος μας.
Σας ευχαριστώ.
Ομιλία στο 22ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ
ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ 22ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΟΛΜΕ
Ακολουθούν δύο τμήματα σε video της ομιλίας μου στο 22ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ
1ο απόσπασμα:
2ο απόσπασμα: